Młodzi psychoterapeuci uznają czasem fakt istnienia Sekcji Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego za coś oczywistego, jakby istniała od pokoleń.(…). Sekcja powstała w roku 1998 na skutek działań grupy inicjatywnej wyłonionej spośród superwizorów psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Pierwszym ciałem związanym z psychoterapią wewnątrz PTP była jednak Komisja Certyfikatów Psychoterapeutycznych, na początku występująca pod nazwą: Komisja Licencji Psychoterapeutycznych. Komisja ta (a właściwie grupa robocza do spraw certyfikacji psychoterapeutów pod przywództwem Lidii Grzesiuk, przy współpracy Jacka Santorskiego) w porozumieniu z władzami PTP, przy poparciu ówczesnej i obecnej przewodniczącej Małgorzaty Toeplitz-Winiewskiej, powstała już w roku 1991 i zaczęła (wzorem innych komisji nadających uprawnienia) od procedury tak zwanego grandparentingu: na podstawie szerokich konsultacji ze środowiskiem (głównie poprzez ankiety) wyłoniła około  40 superwizorów z kręgu najbardziej doświadczonych i cieszących się największym zaufaniem osób zajmujących się psychoterapią. Było przy tej okazji wiele wątpliwości i sporów; zastanawiano się na przykład, czy tytuł superwizora przyznawać osobom zasłużonym dla psychoterapii, ale już od dawna jej niepraktykującym. Kolejne środowiska przysyłały swoje listy nazwisk, żądając, by osoby często nikomu nieznane poza lokalnym niewielkim środowiskiem, ale tam bardzo znaczące, także zostały uwzględnione. Ze względu na dążenie do reprezentatywności na listę superwizorów zaproszono kilkoro psychoanalityków, mimo że nie uzyskali wielu głosów w tym nieoficjalnym plebiscycie.

W końcu, po wielu korektach i sporach,  lista powstała. W kolejnym kroku z grona osób znajdujących się na niej w wyniku szeregu ustaleń i kompromisów wyłoniono pierwszą Komisję Certyfikatów, której przewodniczącą została Lidia Grzesiuk. Komisja zamierzała się skoncentrować na realizacji swoich zadań regulaminowych, czyli rozpatrywaniu wniosków o certyfikat. Dość szybko jednak okazało się, że stała się adresatem wszelkich spraw, inicjatyw, problemów i skarg dotyczących  polskiego środowiska psychoterapeutycznego, a odpowiadanie na te potrzeby utrudniało i opóźniało jej wykonywanie zadań, do których została powołana.  W rezultacie, pod  naciskiem przeciążonej pracą komisji, w roku 1997 powstała grupa inicjatywna do spraw powołania Sekcji Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. W skład pięcioosobowej grupy weszli Wojciech Eichelberger, Krzysztof Jusiński, Zofia Milska-Wrzosińska, Jerzy Pawlik i Barbara Tryjarska. We wniosku do Zarządu Głównego PTP napisano: „Celem pracy grupy inicjatywnej jest przygotowanie projektu statutu, przekazanie Zarządowi Głównemu wniosku o powołanie sekcji psychoterapii (…) oraz przygotowanie zebrania założycielskiego, na którym wybrane zostaną władze sekcji”.  Zebranie to odbyło się w roku 1998, a pierwszy zarząd sekcji działał w następującym, dość ekumenicznym, składzie: Jerzy Pawlik (przewodniczący), Zofia Milska-Wrzosińska (zastępca przewodniczącego), Małgorzata Ojrzyńska (sekretarz), Wojciech Eichelberger (skarbnik), Krzysztof Jedliński, Krystyna Kotowa i Magdalena Nałęcz-Nieniewska – członkowie.

Jerzy Pawlik pełnił funkcję przewodniczącego zarządu Sekcji Psychoterapii PTP przez dwie kadencje i był inicjatorem (lub współinicjatorem) wielu idei, które pomogły zbudować zasadniczą strukturę i pozycję sekcji w środowisku polskiej psychoterapii. 

Zofia Milska -Wrzosińska Wprowadzenie do Agresja-perspektywa psychoterapeutów (red) B.Piasecka

http://www.sekcjapsychoterapii.pl/